auteur: Rosette Dumont, lid van het schrijfatelier

Een geschenk

Aanwezig; toch is hij er niet

afwezig bestaat niet

een doordringende blik

een vast hand

een stem die je doet opkijken

ik pas in zijn lange armen

als hij vooroverbuigt

zoals een wilg haar wilde takken

beschermend uitstrekt

bij hem

voel ik me veilig, sereen, vredig

ik ken hem van buiten

zijn ambities, zijn twijfels, zijn overtuigingen

en zekerheden

mijn angsten, mijn hoop, mijn liefde

vergezellen hem in verre, vreemde oorden

zo ver en zo dichtbij

hij put zijn kracht

uit de liefde voor vrouw en kinderen

soms klinkt zijn stem vastberaden

als hij vaststelt

dat ik het leven niet aankan

begripsvol maar wat streng

“luister nu eens, mama”

hij kan de pijn waarmee ik vecht

gewoon niet uitstaan

zijn moeder moet zich goed voelen

het leven met beide handen

vastgrijpen en genieten

we hebben alles gedeeld

de kleine en grote beproevingen

ondanks mijn voorzorgen

moest hij, als kind, harde noten kraken

en had, al vroeg, 5 jaar oud, zijn levensfilosofie

“zonder papa’s liefde, geen leven”

er is geen mooiere muziek

dan het rinkelen van mijn smartphone

elke avond, uit Latijns – Amerika

dan gaat het heelal stralen

hij trekt de wereld rond

maar blijft steevast

in mijn hart

mijn dierbaarste geschenk, mijn zoon.

 

Dumont Rosette, 2020